دریادل

دور از تو هر شب تا سحر گریان چو شمع محفلم
تا خود چه باشد حاصلی از گریهٔ بی حاصلم؟ ۱

چون سایه دور از روی تو افتاده‌ام در کوی تو
چشم امیدم سوی تو، وای از امید باطلم ۲

از بس که با جان و دلم ای جان و دل آمیختی
چون نکهت از آغوش گل بوی تو خیزد از گِلم ۳

لبریز اشکم جام کو؟ آن آب آتش فام کو؟
و آن مایهٔ آرام کو؟ تا چاره سازد مشکلم ۴

در کار عشقم یار دل آگاهم از اسرار دل
غافل نیم از کار دل، وز کار دنیا غافلم ۵

در عشق و مستی داده‌ام بود و نبود خویشتن
ای ساقی مستان بگو دیوانه‌ام یا عاقلم ۶

چون اشک می‌لرزد دلم از موج گیسویی رهی
با آن که در طوفان غم، دریادلم دریادلم ۷