از خود رمیده

چو گل ز دست تو جیب دریده ای دارم
چو لاله دامن در خون کشیده ای دارم ۱

به حفظ جان بلا دیده سعی من بیجاست
که پاس خرمن آفت رسیده ای دارم ۲

ز سرد مهری آن گل چو برگهای خزان
رخ شکسته و رنگ پریده ای دارم ۳

نسیم عشق کجا بشکفد بهار مرا؟
که همچو لاله دل داغدیده ای دارم ۴

مرا زمردم نا اهل چشم مردمی است
امید میوه ز شاخ بریده ای دارم ۵

کجاست عشق جگر سوز اضطراب انگیز؟
که من به سینه دل آرمیده ای دارم ۶

صفا و گرمی جانم از آن بود که چو شمع
شرار آهی و خوناب دیده ای دارم ۷

مرا چگونه بود تاب آشنایی خلق؟
که چون رهی دل از خود رمیده ای دارم ۸