این شعر با بهرهگیری از تصاویر شاعرانه مانند اشک، باران، آتش و جویبار، احساسات عمیق غم و حسرت را بیان میکند. شاعر از دردهای عاطفی، فراق و ناکامیهای زندگی سخن میگوید و با زبانی غمگین و تاثرانگیز، حالات درونی خود را توصیف مینماید.
محتوا شامل مضامین عاطفی عمیق و غمانگیز است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای گروههای سنی پایینتر قابل درک نباشد.
ماجرای اشک
باران صبحگاه ندارد صفای اشک ۱
گوهر به تابناکی و پاکی چو اشک نیست
روشن دلی کجاست که داند بهای اشک؟ ۲
ماییم و سینهای که بود آشیان آه
ماییم و دیدهای که بود آشنای اشک ۳
گوش مرا ز نغمه ی شادی نصیب نیست
چون جویبار ساخته ام با نوای اشک ۴
از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است
از دیده خون گرم فشانم به جای اشک ۵
چون طفل هرزه پوی بهر سوی می دویم
اشک از قفای دلبر و من از قفای اشک ۶
دیشب چراغ دیده ی من تا سپیده سوخت
آتش افتاد بی تو به ماتم سرای اشک ۷
خواب آور است زمزمه ی جویبارها
در خواب رفته بخت من از های های اشک ۸
بس کن رهی که تاب شنیدن نیاوریم
از بس که دردناک بود ماجرای اشک ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.