خلاصه و رده‌بندی سنی 15+

این متن بر این موضوع تأکید دارد که روزی‌رسان تنها خداست و انسان نباید نگران روزی خود باشد، زیرا خداوند به همه، چه خردمند و چه بی‌خرد، روزی می‌دهد. همچنین، متن توصیه می‌کند که انسان نباید در برابر افراد ناکس و بخیل خوار شود و باید روح خود را پرورش دهد، زیرا روح نورانی است و به جهان پاک تعلق دارد.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند روح و جسم نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

مشاهده کامل

فصل فی الرزق

آنکه جان آفرید روزی داد
شور بختی و نیک روزی داد ۱

روزی از وی طلب نه از مکسب
از فلک جوی مه نه از نخشب ۲

غم روزی مخورکه خود برسد
به خردمند و بیخرد برسد ۳

روزی خود به پر چرخ‌کبود
نتواند کسی به جهد افزود ۴

پیش هر ناکس و خسیس و بخیل
از یی نان مباش خوار و ذلیل ۵

خویش را زآفتاب سایه نمای
همچو کیوان بلند پایه نمای ۶

تن مپرور که جای او گورست
خورش کرم و روزی مور است ۷

روح پرور اگر خرد داری
هان و هان ضایعش بنگذاری ۸

چون که آن دم به وقت‌کار آید
روح باشد که در شمار آید ۹

روح نوریست زان ولایت پاک
که تعلق گرفت با این خاک ۱۰

پرتو نور فیض ر‌بانی است
گر چه محبوس جسم ظلمانی است ۱۱
وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون) قالب: مثنوی تعداد ابیات: ۱۱ ۴۰۶
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:فصل در اکل و شرب
گوهر بعدی:یسئلونک عن الروح قل الروح من‌امرربی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.