غزل ۱۳۰۸ - گر خمار آرد صداعی بر سر سودای عشق

گَر خُمار آرَد صُداعی بر سَر سودایِ عشق
دَررَسَد در حینْ مَدَد از ساقیِ صَهْبایِ عشق ۱

وَرْ بِدَرَّد طَبْلِ شادی لشکرِ عُشّاق را
مُژده اِنّافَتَحْنا دَردَمَد سُرنایِ عشق ۲

زَهر اَنْدَر کامِ عاشقْ شَهْد گردد در زمان
زان شِکَرهایی که رویَد هر دَم از نِی‌های عشق ۳

یک زمان ابری بِیایَد، تا بِپوشَد ماه را
ابر را در حین بِسوزَد، بَرقِ جانْ اَفْزایِ عشق ۴

در میانِ ریگِ سوزان، در طَریقِ بادیه
بانگ‌های رَعْد بینی، می‌زَنَد سَقّایِ عشق ۵

ساقیا از بَهرِ جانَت، ساغَری بر خَلْق ریز
یا صَلا دَردِهْ به سویِ قامَت و بالایِ عشق ۶

شَمسِ تبریز اَرْ بِتابَد از قِبابِ رَشکِ حَق
قُبّه‌های موج خیزد آن دَم از دریایِ عشق ۷