این متن شعری عرفانی است که از بازگشت طبیب (نماد عارف) به سوی یار (خدا) و کشف حقیقت درون خود سخن میگوید. در این شعر، از مفاهیمی مانند فنا، عشق الهی، و رهایی از غم و عیوب دنیوی استفاده شده است. همچنین، اشارههایی به داستانهای پیامبرانی مانند یوسف، یعقوب، عیسی، و موسی وجود دارد که نماد رستگاری و معجزههای الهی هستند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات و فلسفه عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۲۷۹ - باز درآمد طبیب از در ایوب خویش
یوسُفِ کَنْعان رَسید جانِبِ یَعقوبِ خویش ۱
بَهرِ سَفَر سویِ یار خانه بَرانداخت دل
دید که خود بود دلْ خانهٔ مَحبوبِ خویش ۲
دلْ چو فَنا شُد دَرو مانْد وِیْ او کَشف شُد
آنچه بِگُفت او مَنَم طالِب و مَطْلوبِ خویش ۳
شُکر که عیسیٰ رَسید عازَرِ ما زنده شُد
شُکر که موسیٰ نِمود معجزهٔ خوبِ خویش ۴
شُکر که موسیٰ بِرَست از همه فرعونیان
شُکر که عاشق رَسید در کَنَفِ خوبِ خویش ۵
شُکر که خورشیدِ عشق از سویِ مشرق بِتافت
در دل و جانها فَکَنْد آتش و آشوبِ خویش ۶
شُکر که ساقیِّ غَیْب شُست به میْ جُمله عَیب
شُکر که طالِب رَهید از غَمِ دِلْکوبِ خویش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.