قطعه ۱۴۷ - صاحب سلطان نشان دستور اعظم شمس الدین

صاحب سلطان نشان دستور اعظم شمس الدین
ای جلال رفعتت را اوج گردون پایگاه ۱

چون ز سدر آستان حضرت تو برگذشت
شاید ار سجده برندش هر زمان خورشید و ماه ۲

چشمه خورشید را خون گردد از بهر تو دل
چون کند اندر ضمیر عالم آرایت نگاه ۳

گردهی رخصت که بوسد آستانت را فلک
هر زمان از غایت شادی بر اندازد کلاه ۴

چون به دار الملک حکمت پادشاهی می‌سزد
گر بود قدر تو را از چرخ اطلس بارگاه ۵

مدتی شد تا نکردی در خلا و در ملا
یاد من کارم ازان شوریده شد حالم تباه ۶

خود نمی‌دانی که از من روی برتابد طرب
گر نباشد سد اقبالت مرا پشت و پناه ۷

گر خلاف راستی کردند نقلی نیست غم
هست بر تصدیق قول من ضمیر تو گواه ۸

حق همی داند که از من بد نیاید در وجود
ور در آمد خود کجا شد خلعت ثم اجتباه ۹

ور همه خود راست است آن بیت یاد‌آور که گفت:
از بزرگان عفو باشد وز فرو دستان گناه ۱۰