این متن شعری است که به مفاهیم فلسفی و عرفانی مانند گذر زمان، ناپایداری زندگی، قدرت عشق الهی و تسلیم در برابر آن میپردازد. شاعر از انسان میخواهد که در برابر عشق الهی تسلیم شود و از غرور و خودخواهی دوری کند، زیرا زندگی موقت است و عشق حقیقی تنها راه نجات است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند تسلیم در برابر عشق الهی و ناپایداری زندگی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۲۶۸ - صد سال اگر گریزی و نایی بتا به پیش
بَرهَم زنیم کارِ تو را هَمچو کارِ خویش ۱
مَگْریز که زِ چَنْبَرِ چَرخَت گُذشتنیست
گَر شیرِ شَرزه باشی وَرْ سِفْله گاومیش ۲
تَن دُنبَلیست بر کَتِفِ جانْ بَرآمَده
چون پُر شود تَهی شود آخِر زِ زَخمِ نیش ۳
ای شاد باطلی که گُریزد زِ باطلی
بر عشقِ حَق بچَفسَد بیصَمْغ و بیسِریش ۴
گَز میکنند جامهٔ عُمرَت به روز و شب
هم آخِر آرَد او را یا روز یا شَبیش ۵
بیچاره آدمی که زَبون است عشق را
زَفْت آمد این سوار بر این اسپِ پُشتْ ریش ۶
خاموش باش و در خَمُشی گُم شو از وجود
کانْ عشق راست کُشتنِ عُشّاقْ دین و کیش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.