غزل ۱۲۶۷ - در عشق آتشینش آتش نخورده آتش

در عشقِ آتشینَش آتش نَخورده آتش
بی‌چهر‌هٔ خوشِ او در خوش هزار ناخَوش ۱

دلْ از تو شَرحه شَرحه بِنْشین کَباب می‌خور
خون چون میْ است جوشان بِنْشین شَراب می‌چَش ۲

گوشی کَشَد مرا میْ گوشی دِگَر کَشَد وِیْ
ای دل دَرین کَشاکَش بِنْشین و باده می‌کَش ۳

هفت اَخْتَرند عامِل در شش جِهَت وَلیکِن
ای عشقْ بَردَریدی این هفت را از آن شش ۴

گاهی چو آفتابَم سَرمایه بَخشِ صد مَهْ
گَهْ چون مَهَم گُذاران در عشقِ یارِ مَهْ وَش ۵

گَر مُنکِری گُریزد از عشق نیست نادر
کَزْ آفتاب دارد پَرهیزْ چَشْمِ اَعْمَش ۶

صُدْغُ الْوَفاءِ حَقًا مِنْ فَقْدِکُم مُشَوَّش
وَجْهُ الْوَلاءِ حَقٌّا مِنْ عَبْرَتی مُنَقَّش ۷

اَلْقَلْبُ لَیْسَ یَلْقیٰ نادیکَ کَیْفَ یَصْبِر؟
اَلْاُذْنُ لَیْسَ یَلْقَنْ حادیکَ کَیفَ یَنْعَش؟ ۸