قطعه ۱۱۹ - اکمل دولت و دین ای شرف منصب تو

اکمل دولت و دین ای شرف منصب تو
در کمال شرف و قدر ازان سوی کمال ۱

زهره را از حسد مجلس لطفت هر شب
بوده از خون شفق جام افق مالامال ۲

تن بدخواه تو دیدم شده غربال به تیر
گرچه خون نیز ندیدم به جز آن یک غربال ۳

در جهان شبه نظیر تو که ممکن نبود
همچو آسایش اهل نظر و فضل محال ۴

سرو را شمه‌ای از حال دل من بشنو
از سر لطف و کرم نی ز سر رنج و ملال ۵

تا بدانی که به جرم هنر و فضل مراست
دل ز مویه شده چون موی و تن از ناله چونال ۶

بود عمری که مرا در طلب فضل گذشت
خوشتر از دور صبی تازه‌تر از عهد وصال ۷

گوش می‌دارم وصیت کرمت می‌شنوم
کین سخن بشنود از توشه خورشید نوال ۸

التماس از در الطاف تو تا کی نکنم
چون بود رنج همه گنج شود مالامال ۹

نعمت و محنت ایام چو باقی نبود
عمر فانی چه کنم در طلب نعمت و مال ۱۰

تا جهان باشد باد از اثر طالع سعد
بر جهان طلعت میمون تو فرخنده به فال ۱۱