این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش و مدح یک امیر یا پادشاه می‌پردازد. او از قدرت، شجاعت و اقبال این امیر سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند «سوار فلک» و «تیغ تیز»، جایگاه بلند او را توصیف می‌کند. شاعر همچنین آرزو می‌کند که سوار بر اسبی شود که ماه نو رکاب آن باشد، اما این آرزو تنها با حضور و حمایت این امیر ممکن است.
این متن دارای مفاهیم ادبی و استعاری است که ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژه‌های کهن و سبک شعری کلاسیک، فهم آن را برای گروه‌های سنی پایین‌تر دشوار می‌کند. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند از زیبایی‌های ادبی و معنایی آن لذت ببرند.
قطعه ۶۰ - ای امیری که شهسوار فلک
با تو پیوسته هم عنان باشد ۱
با سوار فلک اگر گویی
که مرو بعد ازین بران باشد ۲
هر کجا فتح در حدیث آید
تیغ تیز تواش زبان باشد ۳
خسروا خواستم ز شه اسبی
که مه نو رکاب آن باشد ۴
کی مه نو رکاب من گردد
گرنه پای تو در میان باشد ۵
باد نوعی که دایم اقبال است
از مقیمان آستان باشد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
