این متن شعری است که در آن شاعر از تضادها و تناقض‌های زندگی سخن می‌گوید. او از شیرینی و ترشی، خنده و گریه، و زیبایی و زشتی صحبت می‌کند و به این موضوع اشاره دارد که گاهی چیزهایی که به نظر شیرین و زیبا می‌آیند، در واقع ترش و ناخوشایند هستند. شاعر همچنین به موضوع باور و ایمان اشاره می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که به ظاهر چیزها اعتماد نکند.
این متن دارای مفاهیم فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند تضادها و تناقض‌های زندگی نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
غزل ۱۲۶۰ - اندرآمد شاه شیرینان ترش
جانِ شیرینَم فِدایِ آن تُرُش ۱
چَشمِ کَژْبین را بِگُفتم کَژْ مَبین
کَس کُند باور گُلِ خندان تُرُش؟ ۲
در هر آن زندان که دَرتابَد رُخَش
کَس نَمانَد در همه زندان تُرُش ۳
گِردِ باغَش گشتم و وَاللّهْ نَبود
میوه‌‌یی اَنْدَر همه بُستان تُرُش ۴
در حَرَم خَندان بُوَد سُلطان وَلیک
می‌نِمایَد خویش در دیوان تُرُش ۵
گَر تو مَردِ مومنی باور مَکُن
اَنْگَبین و شِکَّر و ایمان تُرُش ۶
مُنْکِر اَرْ باشد تُرُش نَبْوَد عَجَب
نِسْبَتی دارد به بادنجان تُرُش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
