این متن شعری است که از مخاطب میخواهد در زندگی شاد و آزاد باشد، مانند عشق استاد شود، در برابر سختیها مقاومت کند و در میان مردم با تواضع و فروتنی رفتار کند. همچنین، از مخاطب میخواهد در برابر عشق و هجران، هم شاد و هم غمگین باشد و در نهایت، در جهان کهنه، نو و تازه باقی بماند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۲۵۸ - آن مایی همچو ما دلشاد باش
در گُلِسْتان هَمچو سَرو آزاد باش ۱
چون زِ شاگردانِ عشقی ای ظَریف
در گُشادِ دلْ چو عشقْ اُستاد باش ۲
گَر غمی آید گِلویِ او بگیر
داد ازو بِسْتان امیرِ داد باش ۳
جانِ تو مَست است در بَزمِ اَحَد
تَنْ میانِ خَلْق گو آحاد باش ۴
گاه با شیرینْ چو خُسرو خوش بِخَند
گَهْ زِ هَجْرش کوه کَن فرهاد باش ۵
گَهْ نَشاط اَنگیز هَمچون گُلْشَنَش
گَهْ چو بُلبُل نال و خوش فریاد باش ۶
پیشِ سَروَش چون خُرامَد خاک باش
چون گُلَش عَنْبَر فَشانَد باد باش ۷
حاصل این است ای برادر چون فَلَک
در جهانِ کُهنه نوبُنیاد باش ۸
در میانِ خارها چون خارپُشت
سَر درون و شادمان و راد باش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.