غزل ۱۲۵۸ - آن مایی همچو ما دلشاد باش

آنِ مایی هَمچو ما دِلْشاد باش
در گُلِسْتان هَمچو سَرو آزاد باش ۱

چون زِ شاگردانِ عشقی ای ظَریف
در گُشادِ دلْ چو عشقْ اُستاد باش ۲

گَر غمی آید گِلویِ او بگیر
داد ازو بِسْتان امیرِ داد باش ۳

جانِ تو مَست است در بَزمِ اَحَد
تَنْ میانِ خَلْق گو آحاد باش ۴

گاه با شیرینْ چو خُسرو خوش بِخَند
گَهْ زِ هَجْرش کوه کَن فرهاد باش ۵

گَهْ نَشاط اَنگیز هَمچون گُلْشَنَش
گَهْ چو بُلبُل نال و خوش فریاد باش ۶

پیشِ سَروَش چون خُرامَد خاک باش
چون گُلَش عَنْبَر فَشانَد باد باش ۷

حاصل این است ای برادر چون فَلَک
در جهانِ کُهنه نوبُنیاد باش ۸

در میانِ خارها چون خارپُشت
سَر درون و شادمان و راد باش ۹