غزل ۳۷۴ - هر که از روی تواضع بنهد پیشانی

هر که از روی تواضع بنهد پیشانی
پیش روی تو زهی روی و زهی پیشانی! ۱

همه خواهند تو را، تا تو که را می‌خواهی؟
همه خوانند تو را، تا تو که را می‌خوانی؟ ۲

زان غمت یاد نیاید که منم در غم تو
زان عزیزست مرا جان که تو هم در جانی ۳

سر مگردان ز من آخر که همه عمر عزیز
خود به پایان نتوان برد به سرگردانی ۴

رفت در حلقه زلف تو به مویی صد دل
دل به خود رفت از آنست بدین ارزانی ۵

ساقیا نوبت آنست که از دست خودم
بدهی جامی و از دست خودم بستانی ۶

گفت: درد دل خود می‌طلبم چون طلبم؟
که دلم با تو و من بی‌خودم از حیرانی ۷

باد پایان سخن را تو سواری سلمان
آفرین بر سخنت باد، که خوش می‌رانی ۸