غزل ۳۳۹ - باز بیمار خودم ساختی و خوش کردی

باز بیمار خودم ساختی و خوش کردی
خون من ریختی و جان مرا پروردی ۱

شرط کردی که دل سوختگان را نبرم
دل من بردی و آن قاعده باز آوردی ۲

خیز و چون گرد زنش دست به دامن نه چنان
کاستین بر تو فشاند تو ازو برگردی ۳

جز صبا نیست بریدی که برد نامه به دوست
خنکا باد صبا گر نکند دم سردی ۴

می‌روی گردئ صفت در عقب او سلمان
به ازان نیست که اندر عقب او گردی ۵

زهر هجران چش اگر عارف صاحب ذوقی
ترک درمان کن اگر عارف صاحب ذوقی ۶