غزل ۳۳۸ - صوفی ز سر توبه شد با سر پیمانه

صوفی ز سر توبه شد با سر پیمانه
رخت و بنه از مسجد آورد به میخانه ۱

هر صورت آبادان کز باده شود ویران
معموره معنی دان یعنی چه که ویرانه ۲

سودی ندهد تو به زان می که بود ساقی
در دور ازل با ما پیموده به پیمانه ۳

دانی که کند مستی در پایه سرمستی
مردی ز سر هستی برخاسته مردانه ۴

در صومعه با صوفی دارم سر می خوردن
ناصح سر خم برکن بر نه سر افسانه ۵

ما را کشش زلفت صد دام جوی ارزد
زنهار که نفروشی آن دام به صد دانه ۶

در هم گسلم هر دم از دست تو زنجیری
زنجیر کجا دارد پای من دیوانه ۷

چون شمع سری دارم بر باد هوا رفته
جانی و بخود هیچش پروانه چو پروانه ۸

زاهد به دعا عقبی خواهد دگری دنیا
هرکس پی مقصودی سلمان پی جانانه ۹