غزل ۳۱۳ - یار ما رندست و با او یار می‌باید شدن

یار ما رندست و با او یار می‌باید شدن
غمزه‌اش مست است هان، هوشیار می‌باید شدن ۱

تا ز لعل آتشین بر ما فشاند جرعه‌ای
سالها خاک در خمار می‌باید شدن ۲

بر سر انکار ما گر رفت زاهد باش گو
عاشقان را در سر این کار می‌باید شدن ۳

در صوامع خود پرستان را چه سود از زهد خشک
پای کوبان بر سر بازار می‌باید شدن ۴

نامه چنگت همی باید شنید از گوش سر
محرم این پرده اسرار می‌باید شدن ۵

هفت عضو دیده را می‌بایدت شستن به آب
بعد از آنت طالب دیدار می‌باید شدن ۶

با تو تا مویی ز هستی هست هستی در حجاب
بر سر کویش قلندر وار می‌باید شدن ۷

من نمی‌رفتم به کویش دل کشید آنجا مرا
هر کجا دل می‌کشد ناچار می‌باید شدن ۸

آه من بیدار می‌دارد همه شب خلق را
خلق را از آه من بیدار می‌باید شدن ۹

گر تو می‌خواهی که در چشم آیی ای سلمان چو اشک
اولت در چشم مردم خوار می‌باید شدن ۱۰