غزل ۳۰۶ - ای چین سر زلفت، ماوای دل سلمان

ای چین سر زلفت، ماوای دل سلمان
ماوای همه دلها، چه جای دل سلمان؟ ۱

گر عشق تو با سلمان، زین شیوه کند آخر
ای وای دل سلمان، ای وای دل سلمان ۲

با شمع رخت کانجا، پروانه جان سوزد
خود هیچ کرا باشد، پروای دل سلمان ۳

از رود لبت ما را، هم گل شکری فرما
زیرا که ز حد بگذشت، سودای دل سلمان ۴

جان و خرد و دینم، بر بود لب لعلت
آن روز که می‌کردی، یغمای دل سلمان ۵

زلفت به سر اندازی، در باخت بسی سرها
یارب سرش آویزان، در پای دل سلمان ۶

بر هر طرفت خلقی، سرگشته چو سلمانند
لیکن تو نمی‌گیری، جز پای دل سلمان ۷