غزل ۲۹۹ - از سر کوی تو ما بی سر و سامان رفتیم

از سر کوی تو ما بی سر و سامان رفتیم
تشنه و مرده ز سرچشمه حیوان رفتیم ۱

ما چو یعقوب به مصر، از پی دیدار عزیز
آمدیم اینک و با کلبه احزان رفتیم ۲

چند گویند رقیبان به غریبان فقیر
که گدایان بروید از در ما، هان رفتیم ۳

سالها ما به امید نظری سرگردان
بر سر کوی تو گشتیم و به پایان رفتیم ۴

چون مگس گرز سر خوان تو ما را راندند
تو مپندار که ما از سر این خوان رفتیم ۵

ما چو آب گذران در قدم سرو سهی
سر نهادیم خروشنده و گریان رفتیم ۶

بلبلانیم چو ما را ز بهار تو نبود
هیچ برگی و نوایی ز گلستان رفتیم ۷

ما نکردیم گناهی حرجی بر ما نیست
جان سپردیم به عشق تو و بی‌جان رفتیم ۸

سر من رفت و نرفتم ز سر پیمانت
لله‌الحمد که ما با سر و پیمان رفتیم ۹

عشق چون بی‌سر و پایی مرا پیش تو دید
گفت حیف است که ما بر سر سلمان رفتیم ۱۰