غزل ۲۸۷ - کمترین صید سر زلف کمند تو منم

کمترین صید سر زلف کمند تو منم
چون تو ای دوست به هیچم نگرفتی چه کنم؟ ۱

در درونم به جز از دوست دگر چیزی نیست
یوسفم دوست من آلوده به خون پیرهنم ۲

درگذشت از سر من آب ولی گر دهدم
آشنایی مددی دستی و پایی بزنم ۳

جان چه دارد که نثار ره جانان سازم؟
یا که سر چیست که در پای عزیزش فکنم؟ ۴

با خیال تو نگردد دگری در نظرم
جز حدیث تو نیاید سخنی در دهنم ۵

شور سودای من و تلخی عیشم بگذار
بنگر ای خسرو خوبان که چه شیرین سخنم ۶

قوت کندن سنگ ارچه چو فرهادم نیست
سنگ جانم روم القصه و جانی بکنم ۷

ساقیا باده، که من بر سر پیمان توام
در من این نیست که پیمانه و پیمان شکنم ۸

مطربا راه برون شد بنما، سلمان را
به در دوست که من گمشده در خویشتنم ۹