غزل ۲۶۳ - درد سری می‌دهد، عقل مشوش دماغ

درد سری می‌دهد، عقل مشوش دماغ
کو ز قدح یک فروغ، وز همه عالم فراغ ۱

ای دم مشکین صبح، شمع سحر برفروز
تا بنشاند دمی، باد دماغ چراغ ۲

مهر توام در دل است، مهر توام بر زبان
شور توام در سر است، بوی توام در دماغ ۳

ناله رسول دل است، گر تو قبولش کنی
ور نکنی حاکمی، نیست بر و جز بلاغ ۴

این سخن گرم من، هم ز سر حالتی است
ناله نیاید به سوز از دل نادیده داغ ۵

بینظری نیست این دیده نرگس به راه
بی سخنی نیست این غلغل بلبل به باغ ۶

شعر تو سلمان همه، قوت دل عارف است
تا ندهی زینهار! طعمه طوطی به زاغ ۷