غزل ۲۵۹ - ماییم به پای تو در افکنده سر خویش

ماییم به پای تو در افکنده سر خویش
وز غایت تقصیر سرانداخته در پیش ۱

انداخت مرا چشم کماندار تو چون تیر
زان پس که برآورد به دست خودم از کیش ۲

ای بسته به قصد من درویش میان را
زنهار میازار به مویی دل درویش ۳

من شور تو دارم که لبان نمکینت
دارند بسی حق نمک بر جگر ریش ۴

ساقی مکن اندیشه، بده می که ندارم
من مصلحتی با خرد مصلحت اندیش ۵

ای جان گذری کن که ز هجران تو مردم
بیجان و جهان خود نتوان زیست ازین بیش ۶

بازا که من افتاده‌ام و غیر خیالت
کس بر سر من نیست ز بیگانه و از خویش ۷

عشاق سر تاج ندارند که دارند
از خاک کف پای تو تاجی به سر خویش ۸

گفتم که دهی کام دلم گفت: لبش نی
سلمان بکش از طالب نوشی ستم نیش ۹