غزل ۲۳۳ - یار می‌آید و در دیده چنان می‌آید

یار می‌آید و در دیده چنان می‌آید
که پری پیکری از عالم جان می‌آید ۱

سر سودای تو گنجی است نهان در دل من
به زیان می‌رود آن چون به زبان می‌آید ۲

من گرفتم که ز عشق تو حکایت نکنم
چه کنم کز در و دیوار فغان می‌آید؟ ۳

به جمالت که اگر بی تو نظر بر خورشید
می‌کنم در نظرم تیغ و سنان می‌آید ۴

به حیاتت که اگر می‌خورم از دست تو زهر
خوشتر از آب حیاتم به دهان می‌آید ۵

تا تویی در دل من کی دگری می‌گنجد؟
یا کجا در نظرم هر دو جهان می‌آید؟ ۶

مرهم لطف خوش آید همه کس را لیکن
زخم تیغ تو مرا خوشتر از آن می‌آید ۷

بر دلم صحبت آن کس که ندارد ذوقی
گر همه جان عزیز است، گران می‌آید ۸