غزل ۲۲۸ - چون خاک شوم وز گل من خار برآید

چون خاک شوم وز گل من خار برآید
زان خار ببوی تو همه گل ببر آید ۱

از عمر بسی رفت و ندانم که چه باقی است
وین نیز به هر نوع که باشد به سر آید ۲

هر جا که ز خاک سر کوی تو کنم یاد
زان خاک همه خون دل و دیده برآید ۳

گر خاک سر کوی تو چون مشک ببویند
زان خاک معطر همه بوی جگر آید ۴

پیوسته جمال تو بود در نظر من
خود غیر جمال تو مرا در نظر آید ۵

کار من سودا زده عشق است و ز سلمان
جز عشق مپندار که کاری دگر آید ۶