غزل ۲۲۳ - پیر من از میکده بویی شنید

پیر من از میکده بویی شنید
دست زد و جامه سراسر درید ۱

خرقه ازان شد که فرو شد به می
خرقه صدپاره که خواهد خرید؟ ۲

جان که غمش خورد و رسیدم به لب
رفت دلم تا به چه خواهد رسید؟ ۳

مشرب صافی حقیقت کسی
یافت که او دردی درش چشید ۴

دردی دن را که دوای دل است
درد گرفتیم بباید کشید ۵

شور می و ساغر از آن روز خاست
کان نمکین لب، لب ساغر مکید ۶

تلخ حدیثی است تو را دلنواز
تنگ دهانیست تو را کس ندید ۷

سایه صفت، با همه افتادگی
در عقب وصل تو خواهم دوید ۸

عشق تو تا ظل همایون فکند
طوطی عقل از سر سلمان پرید ۹