غزل ۱۲۳۹ - ای خواجه تو عاقلانه‌‌‌ می‌باش

ای خواجه تو عاقلانه‌‌‌ می‌باش
چون بی‌خَبَری زِ شورِ اوباش ۱

آن چهره که رَشکِ فَخْرِ فقر است
با ناخُنِ زشتِ خویشْ مَخْراش ۲

آن بُت به خیال دَرنَگُنجَد
بُت‌‌ها به خیالْ خانه مَتْراش ۳

جُمله بُت و بُت پَرَست چون اوست
غیرِ کُل و جُمله چیست جُز لاش ۴

نی فَهم کنند خَلْق این را
نی دَستوری که دَم زَنَم فاش ۵

این ماشْ برنجِ اَحْوَلان است
وَرْنی نه برنج هست و نی ماش ۶

پایان‌‌ها را کجا شِناسَند
چون پوشیده‌‌‌ست رَشکْ روهاش ۷

گَر‌‌‌ می‌دُزدی زِ زندگانْ دُزد
ای دُزدِ کَفَن به شب چو نَبّاش ۸

امّا زِ قَضاست ماتَ مَنْ مات
هم حُکْمِ قَضاست عاشَ مَنْ عاش ۹

خامُش که زِ شبْ خَبَر ندارد
آن کَس که به روز خورْد خَشْخاش ۱۰