خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن از مولانا جلال‌الدین رومی است که در آن به اهمیت دعا و عشق الهی اشاره می‌شود. شاعر از یار خوش‌کیش خود می‌خواهد که به دعای درویش توجه کند، زیرا دعای صادقانه مستجاب می‌شود. همچنین، او به عشق الهی و قربانی کردن در راه آن تأکید می‌کند و از شمس تبریز به عنوان نماد عشق یاد می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۱۲۳۷ - شنو پندی ز من ای یار خوش کیش
شِنو پَندی زِ من ای یارِ خوش کیش
به خونِ دل بَرآیَد کارِ دَرویش ۱
یَقین می‌دان مُجیب و مُسْتَجاب است
دُعای سوخته‌ی درویشِ دل ریش ۲
چو آن سُلطانِ بی‌چون را بِدیدی
غَنی گشتی رَهیدی از کَم و بیش ۳
چو اسماعیلْ قُربان شو دَرین عشق
وَلی را بَنده شو گَر نیستی میش ۴
چو پُختی در هَوایِ شَمسِ تبریز
ازین خامانِ بیهوده مَیَندیش ۵
به خونِ دل بَرآیَد کارِ دَرویش ۱
یَقین می‌دان مُجیب و مُسْتَجاب است
دُعای سوخته‌ی درویشِ دل ریش ۲
چو آن سُلطانِ بی‌چون را بِدیدی
غَنی گشتی رَهیدی از کَم و بیش ۳
چو اسماعیلْ قُربان شو دَرین عشق
وَلی را بَنده شو گَر نیستی میش ۴
چو پُختی در هَوایِ شَمسِ تبریز
ازین خامانِ بیهوده مَیَندیش ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۳۶ - برفتم دی به پیشش سخت پرجوش
گوهر بعدی:غزل ۱۲۳۸ - امروز خوش است دل که تو دوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
