غزل ۳۳ - به آستین ملالم مران، که من به ارادت

به آستین ملالم مران، که من به ارادت
نهاده‌ام سر طاعت، به آستان عبادت ۱

به کشتگان رهت، برگذر، به رسم زیارت
به خستگان غمت، در نگر، به رسم عیادت ۲

من آن نیم که به تیغ از تو روی برتابم
جفای دوست، کمند محبت است و ارادت ۳

به التفات تو با من، توان مشاهده کردن
که چون کند به عظام رمیم، روح اعادت؟ ۴

زما بریدن یاران، بدیع نیست که ما را
به تیغ هجر، بریدند، ناف روز ولادت ۵

دلا ز کوی محبت، متاب روی، به سختی
که رنج و محنت این ره، سلامت است و سعادت ۶

بیان عشق، میسر نمی‌شود به حکایت
که شرح شوق، ز حد عبارت است، زیادت ۷

حکایت غم عشق، از درون عاشق صادق
بپرس، اگر چه ز مجروح نشوند، شهادت ۸

مراست پیش تو کاری و کارهای چنین را
نسیم صبحدم، از پیش می‌برد به جلادت ۹

جفا، طریقه توست و وفا، وظیفه سلمان
تراست، آن شده خوی و مراست این شده عادت ۱۰