غزل ۶ - زان پیش کاتصال بود خاک و آب، را

زان پیش کاتصال بود خاک و آب، را
عشق تو خانه ساخته بود، این خراب را ۱

مهر رخت ز آب و گل ما شد آشکار
پنهان به گل چگونه کنند آفتاب را؟ ۲

تا کفر و دین شود، همه یک روی و یک جهت
بردار یک ره، از طرف رخ حجاب را ۳

عکس رخت چو مانع دیدار می‌شود
بهر خدا چه می‌کند آن رخ نقاب را ۴

بر ما کشید خط خطا مدعی و ما
خط در کشیده‌ایم، خطا و صواب را ۵

فردا که نامه عملم را کنند عرض
روشن کنم به روی تو یک یک حساب را ۶

یک شب خیال تو دیدم ما بخواب
زان چشم، دگر به چشم ندیدم خواب را ۷

بی‌وصل تو دو کون، سرابی است پیش ما
در پیش ما چه آب بود خود سراب را؟ ۸

سلمان به خاک کوی تو، تا چشم باز کرد
یکبارگی ز دیده، بینداخت، آب را ۹