غزل ۷۲۰ - ای که درد مرا توئی درمان

ای که درد مرا توئی درمان
ای که راه مرا توئی پایان ۱

کمر خدمتت بدل بستم
هرچه گوئی بجان برم فرمان ۲

داده‌ام تن بخدمت تو بدل
داده‌ام دل بطاعت تو بجان ۳

هرچه خواهی بیار بر سر من
یکدمم از درت ولیک مران ۴

بخیال تو زنده است این سر
بهوای تو زنده است این جان ۵

گر نه در سر خیال تست مقیم
ورنه در جان هوای تست روان ۶

نیستم من به جز تن بی سر
نیستم غیر قالب بی جان ۷

یکدم ار وصل تو دهد دستم
میدهم در بهاش جان و جهان ۸

نه جهان خواهم و نه جان جانا
هم جهان فیض را توئی هم جان ۹