شاعر در این متن عاشقانه بیان میکند که همواره به یاد معشوق خواهد بود و عشق او را زنده نگه میدارد. او از فراق و درد هجران میگوید، اما در عین حال، این درد را مایه شادی دل خود میداند. شاعر عشق را زادگاه جان خود میداند و تأکید میکند که حتی در نبود عشق تازه، به دنبال آن خواهد گشت. نالههایش را به کوه میسپارد و از غم هجران دادخواهی میکند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب مخاطبان با درک بالاتر از عواطف انسانی است. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات شعری ممکن است برای گروه سنی پایینتر نامفهوم باشد.
غزل ۲۷۲ - دم بدم از تو یاد خواهم کرد
هوش جانرا زیاد خواهم کرد ۱
دستم از وصل چون شود کوتاه
دل بیاد تو شاد خواهم کرد ۲
تا که از خود شود فراموشم
لطف و قهر تو یاد خواهم کرد ۳
هم ز دام فراق خواهم جست
هم شکار مراد خواهم کرد ۴
زاد عقبای جان من عشقست
زاد جان را ز یاد خواهم کرد ۵
دم بدم عشق تازه گر نبود
بچه تحصیل زاد خواهم کرد ۶
ناله را سر بکوه خواهم داد
از غم هجر داد خواهم کرد ۷
فیض را درد عشق میسازد
دل بدین درد شاد خواهم کرد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.