غزل ۲۷۱ - یار آمد از درم سحری در فراز کرد

یار آمد از درم سحری در فراز کرد
برقع گشود و روی چو خورشید باز کرد ۱

هم بر دل شکسته در خرمی گشاد
هم بر روان خسته در عیش باز کرد ۲

اول ز راه لطف در آمد به دلبری
آخر ربود چون دلم آهنگ ناز کرد ۳

افتادمش به پا ز ره عجز و مسکنت
کف بر سرم نهاد و مرا سرفراز کرد ۴

سوی خزان عمر خزان بردم آن بهار
صد در برویم از گل رخسار باز کرد ۵

گفتم چه میکنند بدلهای عاشقان
گفت آنچه باروان و دل صید باز کرد ۶

گفتم که میرسد بسرا پردهٔ قبول
گفت آنکه از قبول کسان احتراز کرد ۷

گفتم بکنه سرّ حقایق که میرسد
گفتا کسی که از دو جهان جوی باز کرد ۸

پا از گلیم خویش مکش کی توان رسید
در گرد آنکه بر دو جهان در فراز کرد ۹

دامان نگاه دار و گریبان، نمی‌توان
با آستین کوته دستی دراز کرد ۱۰

بگذار کبریا ز در مسکنت در آ
خاتم بعرش هم به تضرع نماز کرد ۱۱

هر جان گداز یافت ز سوزی و جان فیض
دل بوتهٔ محبت جانان گداز کرد ۱۲