غزل ۲۴۶ - غمی هست در دل که گفتن ندارد

غمی هست در دل که گفتن ندارد
شنفتن ندارد نهفتن ندارد ۱

چو گفتن ندارد غم دل چگویم
چگویم غم دل که گفتن ندارد ۲

نهفتن ندارد غم دل چه پوشم
چه پوشم غم دل نهفتن ندارد ۳

شنفتن ندارد غم دل چه پرسی
چه پرسی غم دل شنفتن ندارد ۴

دلم چون غبار از تو دارد چه روبم
چه روبم غباری که رفتن ندارد ۵

شکفتن ندارد دلی کز تو گیرد
دلی کز تو گیرد شکفتن ندارد ۶

چه خوابی بچشمم نیاید چه خسبم
چه خسبم که این دیده خفتن ندارد ۷

ز درد نهان لب فروبند ای فیض
فرو بند لب را که گفتن ندارد ۸