غزل ۲۳۴ - خنگ آنکو دلش شد از جهان سرد

خنگ آنکو دلش شد از جهان سرد
روانش یافت از برد الیقین برد ۱

تعلقها بدل خاریست یک یک
خوش آنکو از دلش خاری بر آورد ۲

نمیدانم چسان می‌بایدم زیست
شود تا ما سوی الله بر دلم سرد ۳

نمی‌دانم چه حلیت باید اندوخت
بر آرم تا ز خارستان دل و درد ۴

نمی‌دانم که خواهم باخت یا برد
بریزم رو برو بر تخته نرد ۵

نمی‌دانم چه می‌باید مرا گفت
نمی‌دانم چه می‌باید مرا کرد ۶

ز گرمیهای خامان سوخت جانم
دلم افسرد از گفتار دم سرد ۷

خداوندا مرا بینائیی ده
ندانم که چه باید گفت و چون کرد ۸

نمیسازد ترا جز نیستی فیض
بر آور از نهاد خویشتن گرد ۹