غزل ۲۳۳ - حاشا که مداوای من از پند توان کرد

حاشا که مداوای من از پند توان کرد
دیوانه به افسانه خردمند توان کرد ۱

شور از سر مجنون به نصیحت نشود کم
ای لیلیش افزون بشکر خند توان کرد ۲

پنهان نتوان داشت جنون در دل عاشق
در سوخته آتش بچه سان بند توان کرد ۳

واعظ سخن بیهده تا چند توان گفت
یا گوش به افسانه تو چند توان کرد ۴

خود چشم ندارد که دهد توبه از آنروی
با چشم چسان گوش باین پند توان کرد ۵

با موج محیط غمش آرام توان داشت
شوریده بصحرای جنون بند توان کرد ۶

ای هم نفسان حال دل زار مپرسید
نوعی نشکسته است که پیوند توان کرد ۷

از شهد سخن‌های شکر بار تو ای فیض
عالم همه پرشکر و پرقند توان کرد ۸