این متن شعری است که از شادی و انتظار دیدار یار سخن میگوید. در آن، طبیعت و عناصر مختلف مانند دریا، کوه، و گلها به وجد و شادی میآیند و همه چیز در انتظار رسیدن معشوق است. شاعر از خرد و ساقی میخواهد که بادهای بنوشد و از شادی و سعادت بهرهمند شود. متن پر از تصاویر شاعرانه و احساسات عاشقانه است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد.
غزل ۱۱۳۰ - آید هر دم رسول از طرف شهر یار
با فَرَحِ وَصْلِ دوست با قَدَحِ شهریار ۱
دست زَنانْ عقلِ کُل رَقص کُنانْ جُزو و کُل
سَجده کُنانْ سَرو و گُل بر طَرَفِ سَبزه زار ۲
بَحْر از این دَم به جوش کوه ازین لَعْل پوش
نوحْ ازین در خُروش روحْ از این شَرمسار ۳
ای خِرَدِ دوربین ساقیِ چون حورْ بین
باده مَنْصور بین جان و دلیْ بیقَرار ۴
بِشْنو از چپّ و راست مُژده سعادت توراست
بَختْ صَفا در صَفاست تا تو بُوی اختیار ۵
پَرده گَردون بِدَر نِعْمَتِ جَنَّت بِخور
آبْ بِزَن بر جِگَر حورْ بِکَش در کِنار ۶
هر چه بر اَصْحابِ حالْ باشد اوَّل خیال
گردد آخِر وِصال چون که دَرآیَد نِگار ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.