این متن بر اهمیت عشق و تأثیر آن بر زندگی تأکید دارد. عشق به عنوان منبع حیات و جوانی توصیف شده و افرادی که از عشق دوری میکنند، مرده و پژمرده تلقی میشوند. عشق باعث رشد و شکوفایی میشود و کسانی که عاشق میشوند، از مرگ و آسیب در امان هستند. همچنین، متن به ضرورت بازگشت به سوی خداوند و پذیرش عشق الهی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند عشق الهی و بازگشت به سوی خداوند ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۱۲۹ - عمر که بیعشق رفت هیچ حسابش مگیر
آبِ حَیات است عشق در دل و جانَش پَذیر ۱
هر کِه جَزِ عاشقان ماهی بیآب دان
مُرده و پَژمُرده است گر چه بُوَد او وَزیر ۲
عشقْ چو بُگْشاد رَخْت سَبز شود هر درخت
بَرگِ جوان بَردَمَد هر نَفَس از شاخِ پیر ۳
هر کِه شود صیدِ عشق کِی شود او صیدِ مرگ؟
چون سِپَرش مَهْ بُوَد کِی رَسَدَش زَخمِ تیر؟ ۴
سَر زِ خدا تافْتی هیچ رَهی یافتی؟
جانِبِ رَهْ بازگرد یاوه مَرو خیر خیر ۵
تَنگِ شِکَر خَر بَلاش وَرْ نَخَری سِرکه باش
عاشقِ این میر شو وَرْ نشوی رو بِمیر ۶
جُمله جانهای پاک گشته اسیرانِ خاک
عشقْ فروریخت زَر تا بِرَهانَد اسیر ۷
ای کِه به زَنْبیلِ تو هیچ کسی نان نریخت
در بُنِ زَنْبیلِ خود هم بِطَلَب ای فَقیر ۸
چُست شو و مَرد باش حَقْ دَهَدَت صد قُماش
خاکِ سِیَه گشت زَر خونِ سِیَه گشت شیر ۹
مَفْخَرِ تَبریزیان شَمسِ حق و دین بیا
تا بِرَهَد پایِ دلْ ز آب و گِلِ هَمچو قیر ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.