غزل ۱۱۲۹ - عمر که‌ بی‌عشق رفت هیچ حسابش مگیر

عُمر که‌ بی‌عشقْ رَفت هیچ حِسابَش مَگیر
آبِ حَیات است عشق در دل و جانَش پَذیر ۱

هر کِه جَزِ عاشقان ماهی‌ بی‌آب دان
مُرده و پَژمُرده است گر چه بُوَد او وَزیر ۲

عشقْ چو بُگْشاد رَخْت سَبز شود هر درخت
بَرگِ جوان بَردَمَد هر نَفَس از شاخِ پیر ۳

هر کِه شود صیدِ عشق کِی شود او صیدِ مرگ؟
چون سِپَرش مَهْ بُوَد کِی رَسَدَش زَخمِ تیر؟ ۴

سَر زِ خدا تافْتی هیچ رَهی یافتی؟
جانِبِ رَهْ بازگرد یاوه مَرو خیر خیر ۵

تَنگِ شِکَر خَر بَلاش وَرْ نَخَری سِرکه باش
عاشقِ این میر شو وَرْ نشوی رو بِمیر ۶

جُمله جان‌های پاک گشته اسیرانِ خاک
عشقْ فروریخت زَر تا بِرَهانَد اسیر ۷

ای کِه به زَنْبیلِ تو هیچ کسی نان نریخت
در بُنِ زَنْبیلِ خود هم بِطَلَب ای فَقیر ۸

چُست شو و مَرد باش حَقْ دَهَدَت صد قُماش
خاکِ سِیَه گشت زَر خونِ سِیَه گشت شیر ۹

مَفْخَرِ تَبریزیان شَمسِ حق و دین بیا
تا بِرَهَد پایِ دلْ ز آب و گِلِ هَمچو قیر ۱۰