غزل ۱۱۲۵ - چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر

چون سَر کَس نیستَت فِتْنه مَکُن دل مَبَر
چون که بِبُردی دلی باز مَرانش زِ دَر ۱

چَشمِ تو چون رَهْ زَنَد رَهْ زده را رَه نَما
زُلْفَت اگر سَر کَشَد عشوه هِنْدو مَخَر ۲

عشقْ بُوَد گُلْسِتان پَروَرش از وِیْ سِتان
از شَجَره‌یْ فَقر شُد باغِ درونْ پُرثَمَر ۳

جُمله ثَمَر ز آفتاب پُخته و شیرین شود
خواب و خورَم را بِبَر تا بِرسَم نزدِ خَور ۴

طَبْعِ جهانْ کُهنه دان عاشقِ او کُهنه دوز
تازه و تَرَّست عشقْ طالِبِ او تازه تَر ۵

عشقْ بَرَد جُوبه جُو تا لبِ دریایِ هو
کُهنه خَران را بگو اَسْکی بَبُجْ کِمْدَه وَر ۶

هر کَس یاری گُزید دلْ سویِ دِلْبَر پَرید
نَحسْ قَرینِ زُحَل شَمسْ قَرینِ قَمَر ۷

دلْ خود از این عام نیست با کَسَش آرام نیست
گَر تو قَلْنَدردلی نیست قَلَنْدَر بَشَر ۸

تَن چو زِ آبِ مَنی‌‌ست آب به پَستی رَوَد
اصلِ دل از آتش است او نَرَوَد جُز زَبَر ۹

غیرِ دل و غیرِ تَنْ هست تو را گوهری
بی خَبَری زان گُهَر تا نشوی‌ بی‌خَبَر ۱۰