این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن از مفاهیمی مانند عشق، مستی، رقص طبیعت و ستایش عارفانه استفاده شده است. شاعر با توصیف طبیعت و حالات روحانی، به ستایش عشق الهی و عرفان میپردازد و از مفاهیمی مانند رهایی از کفر و رسیدن به حقیقت سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مستی و عشق الهی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۱۲۴ - تاخت رخ آفتاب گشت جهان مست وار
بر مَثَلِ ذَرّهها رَقص کُنان پیشِ یار ۱
شاهْ نِشَسته به تَخت عشقْ گِرو کرده رَخْت
رَقص کُنان هر درخت دست زَنان هر چَنار ۲
از قَدَح جامِ وِیْ مَست شده کو و کِی
گرم شُده جانِ دِیْ سَرد شده جانِ نار ۳
روحْ بِشارَت شنید پَرده جان بَردَرید
رایَتِ احمد رَسید کُفر بِشُد زارْ زار ۴
بانگ زده آن هُما هر کِه که هست از شما
دور شو از عشقِ ما تا نشوی دلْ فَگار ۵
گفته دلِ من بِدو کِی صَنَم تُندخو
چون بِرَهَد آن کِه او گشت به زَخْمَت شکار؟ ۶
عشقْ چو ابرِ گِران ریخت بَرین و بَران
شُد طَرَفی زَعفَران شُد طَرَفی لاله زار ۷
آبِ مَنی هَمچو شیر بَعدِ زمانی یَسیر
زاد یکی هَمچو قیر وان دِگَری هَمچو قار ۸
مُنْکِرِ شَهْ کور زاد بیخَبَر و کور باد
از شَهِ ما شَمسِ دین در تبریز اِفْتِخار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.