این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و جذابیت معشوق سخن میگوید و از تأثیرات این عشق بر جهان و اطرافیان پرسش میکند. شاعر از ناشناخته بودن اسرار عشق و ناتوانی دیگران در درک آن صحبت میکند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
غزل ۱۱۱۰ - از لب یار شکر را چه خبر؟
وَزْ رُخَشْ شَمس و قَمَر را چه خَبَر؟ ۱
با دَمَش بادِ بهاری چه زَنَد؟
وَزْ قَدَشْ سَرو و شَجَر را چه خَبَر؟ ۲
گَر جهان زیر و زَبَر گشت از او
عاشقِ زیر و زَبَر را چه خَبَر؟ ۳
چون که جانْ مَحْرَمِ اَسْرارَش نیست
از رَهَشْ اَهلِ خَبَر را چه خَبَر؟ ۴
گَر چه نرگس نِگَران است به باغ
از چَمَنْ نرگس تَر را چه خَبَر؟ ۵
گفته هر قوم هم از مَستیِ خویش
که زِ ما قومِ دِگَر را چه خَبَر؟ ۶
گفت چونیّ و دلِ تو چون است
از دلْ این خسته جِگَر را چه خَبَر؟ ۷
با مَلِکْ تاج و کَمَر گَر به هم اَند
از مَلِکْ تاج و کَمَر را چه خَبَر؟ ۸
کَم کُن این ناله که کَس واقِف نیست
ز آهِ عُشّاقْ سَحَر را چه خَبَر؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.