این متن شعری عرفانی است که به ستایش فقر معنوی و عظمت روحانی میپردازد. شاعر از قدرت و نفوذ معنوی فردی سخن میگوید که بر جهانها حکمرانی میکند و از او میخواهد تا نور فقر را بر هستی بتاباند و مردم را از دغدغههای مادی و ترس از جهنم رها کند. همچنین، شاعر از اهمیت محو شدن در عشق الهی و رسیدن به حقیقت وجودی سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۰۶۶ - مرحبا ای جان باقی پادشاه کامیار
روحْ بَخشِ هر قِران و آفتابِ هر دیار ۱
این جهان و آن جهان هر دو غُلامِ اَمرِ تو
گَر نخواهی برهَمَش زن وَرْ هَمیخواهی بِدار ۲
تابشی از آفتابِ فَقر بر هستی بِتاب
فارغ آور جُملگان را از بهشت و خوفِ نار ۳
وارَهان مَر فاخِرانِ فقر را از نَنگِ جان
در رَهِ نَقّاش بشْکَن جُمله این نَقْش و نِگار ۴
قهرمانی را که خونِ صد هزاران ریختهست
ز آتَشِ اِقْبالِ سَرمَد دود از جانَش بَرآر ۵
آن کسی دَریابَد این اسرارِ لُطفَت را که او
بی وجودِ خود بَرآیَد مَحْوِ فَقر از عینِ کار ۶
بی کَراهَت مَحْو گردد جان اگر بینَد که او
چون زَر سُرخ است خندان دلْ درونِ آن شَرار ۷
ای کِه تو از اصلِ کانِ زَرّ و گوهر بودهیی
بس تو را از کیمیاهایِ جهانْ نَنگ است و عار ۸
جسمِ خاک از شَمسِ تبریزی چو کُلّی کیمیاست
تابشِ آن کیمیا را بر مِسِ ایشان گُمار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.