این متن دعایی است که در آن از خداوند درخواست میشود تا لطف و عنایت خود را بر فردی خاص (احتمالاً شمس تبریزی) و آموزههای او پایدار نگه دارد. همچنین از خداوند خواسته میشود تا روح و جان افراد را بر مذهب و مکتب او استوار کند و لشکر دین را با نور وجود او روشن نگه دارد.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی عمیق است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم فلسفی و عرفانی دارد. همچنین استفاده از استعارهها و تشبیهات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۱۰۶۵ - یا ربا این لطفها را از لبش پاینده دار
او همه لُطف است جُمله یا رَبَش پاینده دار ۱
ای بَسی حقها که دارد بر شبِ تاریک ماه
ای خدایِ روز و شب تو بر شَبَش پاینده دار ۲
هست مَنْزِلهای خوش مَر روح را از مَذهَبَش
ای خدایا روح را بر مَذهَبَش پاینده دار ۳
طِفْلِ جان در مَکْتَبَش اُستادِ اُستادان شُدهست
ای خدا این طِفْل را در مَکْتَبَش پاینده دار ۴
لشکرِ دین را زِ شاهَم شَمسِ تبریزی ضیاست
ای خدایا تا اَبَد بر مَوکِبَش پاینده دار ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.