شاعر در این متن از عشق و مستی سخن میگوید و بیان میکند که چگونه عشق و شراب، جان او را سبک و شاد کردهاند. او از لذت نوشیدن شراب و تأثیر آن بر روح و روان خود سخن میگوید و اشاره میکند که این لذت از هر چیز دیگری برایش مهمتر است.
این متن حاوی مفاهیم عرفانی و اشاره به مصرف شراب است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال نامناسب باشد. همچنین، درک عمیق مفاهیم عرفانی و شاعرانه آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد.
غزل ۱۰۲۹ - جان بر کف خود داری ای مونس جان زوتر
من نیکْ سَبُک گشتم آن رَطْلِ گِرانْ زوتَر ۱
از باده بَسی ساغَر فَربه کُنِ هر لاغَر
هر چند سَبُک دستی ای دست ازانْ زوتَر ۲
ای بر دَر و بامِ تو از لَذَّتِ جامِ تو
جانها به صَبوح آیند من از هَمگانْ زوتَر ۳
سودایِ تو میآرَد زان میْ که نه قَی آرَد
از سینه به چَشم آید از نورِ عِیانْ زوتَر ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.