غزل ۱۰۰۶ - عشق مرا بر همگان برگزید

عشقِ مرا بر هَمِگان بَرگُزید
آمد و مَستانه رُخَم را گَزید ۱

شُکر کَز آن کانِ زَرِ جعفری
رویِ مرا نادره گازی رَسید ۲

بادِ تکَبُّر اَگَرَم در سَرست
هم زِ دَمِ اوست، که در من دَمید ۳

کرد مرا خَشمْ مَهْ و بر رُخَم
گُنبَدِ نیلی، سَره نیلی کَشید ۴

باده فراوان و یکی جامْ نی
بوسه پَیاپِی شُد و لَبْ ناپَدید ۵

ای شبِ کُفر از مَهِ تو روزِ دین
گشته یَزید از دَمِ تو بایَزید ۶

گو سگِ نَفْس این همه عالَم بِگیر
کِی شود از سگْ لَبِ دریا پَلید؟ ۷

قُفلِ خداییْش بَسی خون که ریخت
خونْش بِریزیم، چو آمد کلید ۸

جان به سَعادَت بِکَشد نفْس را
تا به هم اُفتَند سَعید و شَهید ۹

هیچ شکاری نَرَهَد زان صَیاد
کو زِ سگی‌هایِ سگِ تَن رَهید ۱۰

ای خَرِفِ پیر جوان شو زِ سَر
تازه شُد از یارْ هزاران قَدید ۱۱

وِیْ بَدَنِ مُرده بُرون آ زِ گور
صور دَمیدند زِ عَرشِ مَجید ۱۲

خامُش و بِشنو دُهُلِ خامُشان
اَیَّدَکَ اللّهُ بِه عَیْشٍ جَدید ۱۳