این متن به بیان تأثیرات عشق و جذبه‌های آن بر انسان می‌پردازد. در آن اشاره شده است که هر کس از عشق دوری کند، پشیمان خواهد شد و هر کس به سمت عشق رود، به سعادت و آرامش خواهد رسید. همچنین، تأکید شده است که عشق می‌تواند حتی کافر صدساله را به مسلمانی تبدیل کند و هر ذره به سوی اصل خود میل می‌کند. در نهایت، متن به این نکته اشاره دارد که عشق و جذبه‌های آن می‌توانند انسان را به کمال برسانند و حتی خارهای راه عشق نیز سرانجام به گلستان تبدیل می‌شوند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق و جذبه‌های آن ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد و نیاز به تفسیر و توضیح بیشتر داشته باشد.
غزل ۱۰۰۵ - هر که ز عشاق گریزان شود
بارِ دِگَر خواجه پَشیمان شود ۱
وَاللّهْ مِنَّت همه بر جانِ اوست
هر کِه سویِ چَشمه حیوان شود ۲
هر کِه سَبویِ تو کَشَد، عاقِبَت
در حَرَمِ عشرَتِ سُلطان شود ۳
تَنگ بُوَد حوصله آدمی
از تو چو دریای و چو عُمّان شود ۴
رو به دلِ اهلِ دلی جایْ گیر
قَطره به دریا دُر و مَرجان شود ۵
جُنبشِ هر ذَرّه به اصلِ خودست
هر چه بُوَد مَیلِ کسی، آن شود ۶
کافِرِ صدساله چو بینَد تو را
سَجده کُند، زود مُسلمان شود ۷
جان و دل از جَذبه مَیل و هَوَس
هم صِفَتِ دِلبَر و جانان شود ۸
خار که سَرتیزِ رَهِ عاشق است
عاقِبَتُ الْاَمْر، گُلِستان شود ۹
ناطِقه را بَند کُن و جمع باش
گَر نه ضَمیرِ تو، پَریشان شود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
