غزل ۹۹۴ - دوست همان به که بلاکش بود

دوست همان به که بلاکش بود
عود همان به که در آتش بود ۱

جام جفا باشد دشوارخوار
چون ز کف دوست بود خوش بود ۲

زهر بنوش از قدحی کان قدح
از کرم و لطف منقش بود ۳

عشق خلیلست درآ در میان
غم مخور ار زیر تو آتش بود ۴

سرد شود آتش پیش خلیل
بید و گل و سنبله کش بود ۵

در خم چوگانش یکی گوی شو
تا که فلک زیر تو مفرش بود ۶

رقص کنان گوی اگر چه ز زخم
در غم و در کوب و کشاکش بود ۷

سابق میدان بود او لاجرم
قبله هر فارس مه وش بود ۸

چونک تراشیده شده‌ست او تمام
رست از آن غم که تراشش بود ۹

هر کی مشوش بود او ایمنست
گر دو جهان جمله مشوش بود ۱۰

مفخر تبریز تو را شمس دین
شرق نه در پنج و نه در شش بود ۱۱