خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
در این متن، شمع به عنوان نماد نور و گرما توصیف شده است که پروانه‌های بسیاری را به سوی خود جذب کرده و می‌سوزاند. شاعر از شمع می‌پرسد که این گرمای شدید را از کجا آورده است و تأکید می‌کند که هیچ‌کس گرم‌دماغ‌تر از او ندیده است.
متن دارای مفاهیم نمادین و عرفانی است که ممکن است برای کودکان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژه‌هایی مانند 'گرم‌دماغی' نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک عمیق‌تر معانی دارد.
شماره ۱۱۰ - ای شمعِ جهان فروز! در هر نفسی
ای شمعِ جهان فروز! در هر نفسی
از پرتو تو بسوخت پروانه بسی ۱
این گرمْ دماغی از کجا آوردی
کس گرمْ دماغ تر ندید از تو کسی ۲
از پرتو تو بسوخت پروانه بسی ۱
این گرمْ دماغی از کجا آوردی
کس گرمْ دماغ تر ندید از تو کسی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۹ - ای شمع! کسی که چون تو آغشته بود
گوهر بعدی:شماره ۱۱۱ - ای آتشِ شمع بر تنِ لاغرِ او
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
