این متن شعری عرفانی است که از مفاهیمی مانند عشق، جلال الهی، تحول روحی و رهایی از قید و بندهای مادی سخن میگوید. در این شعر، شاعر از نمادهایی مانند یوسف، مصر، عرش، و شمس تبریز استفاده کرده است تا مفاهیم عمیق عرفانی را بیان کند. شعر به تحولات درونی و رهایی از محدودیتهای دنیوی اشاره دارد و بر اهمیت عشق و جلال الهی تأکید میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۹۸۲ - یوسف آخرزمان خرامان شد
شِکَر و شَهْدِ مصر اَرْزان شُد ۱
لَعْلِ عَرشیِّ تو چو رو بِنِمود
تَنْ کِه باشد؟ که سنگها جان شُد ۲
تَخته بَندِ فِراقْ تَخت نِشَست
تاج بر سَر که چیست؟ خاقان شُد ۳
عشقْ مِهْمانِ بَسْ شِگَرف آمد
خانهها خُرد بود ویران شُد ۴
پَر و بال از جَلالِ حَق رویید
قَفَس و مُرغ و بَیضه پَرّان شُد ۵
بادلانْ خیره گشته کین دل کو؟
بیدلانْ بیخَبَر که دل آن شُد ۶
پایْ میکوب و عیش از سَر گیر
به سَرِ من مَگو که پایان شُد ۷
زَرْ چو دَرباخت خواجه صَرّاف
صَرفه او بُرد زان که در کان شُد ۸
شَمسِ تبریز نَردبانی ساخت
بامِ گَردون بَرآ که آسان شُد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.