خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شعری که از سوختن و گریستن شمع سخن میگوید و آن را به زندگی در عشق تشبیه میکند، جایی که باید همچون شمع سوخت و روشنایی بخشید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
شماره ۷۰ - شمعی که ز سوز خویش بر خود بگریست
شمعی که ز سوز خویش بر خود بگریست
این خنده به سر بریدنش باری چیست ۱
در عشق چو شمعِ مرده میباید زیست
پس در همه کس چو شمع روشن نگریست ۲
این خنده به سر بریدنش باری چیست ۱
در عشق چو شمعِ مرده میباید زیست
پس در همه کس چو شمع روشن نگریست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۹ - بس شب که چو شمع با سحر باید بُرد
گوهر بعدی:شماره ۷۱ - گفتم: شمعا! چند گدازی مگداز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.