این متن به موضوع عشق و عرفان میپردازد و بیان میکند که عشق حقیقی تنها با فداکاری و گذشتن از جان به دست میآید. عاشقان به دنبال نشانههایی از عشق هستند، اما عشق واقعی بینشان و فراتر از درک عقل است. تنها با فداکاری و ریختن خون میتوان به معشوق حقیقی رسید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند 'خون فشان' و 'جان فدا' نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد.
غزل ۹۸۰ - مادر عشق طفل عاشق را
پیشِ سُلطانِ بیاَمان نَبَرَد ۱
تا نشُد بالِغ و زِ جانْ فارغ
پیشِ آن جانِ جانِ جان نَبَرَد ۲
روبَهِ عقلْ گر چه جَهْد کُند
رَهْ بِدان صارِمُ الزَّمان نَبَرَد ۳
جان فِدا عشق را که او دل را
جُز به مِعْراجِ آسْمان نَبَرَد ۴
عاشقانْ طالِبِ نِشان گشته
عشقشان جُز که بینِشان نَبَرَد ۵
خون چَکیدهست رَهْ رَه این نه بَس است؟
عاشقی جُز که خونْ فَشان نَبَرَد ۶
هر کِشان خون نه بویِ مُشک دَهَد
تو یَقین دان که بویِ آن نَبَرَد ۷
دیده را کُحْلِ شَمسِ تبریزی
جُز به مَعشوقِ لامَکان نَبَرَد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.